In 1776 brak de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog uit. John Adams was er, vanaf het allereerste begin, als één van de leidinggevende figuren bij betrokken. De oorlog die de Amerikaanse kolonisten met Groot-Brittannië voerden werd gesteund door Frankrijk. Het was de jonge Amerikaanse republiek er veel aan gelegen de Franse steun te behouden en zo mogelijk te vergroten. Met dat doel werd een delegatie Amerikaanse diplomaten naar Parijs gestuurd. John Adams arriveerde er in 1778.

In Parijs trof hij Benjamin Franklin aan die ook belast was met het verwerven van steun. Adams en Franklin dachten verschillend over de vraag hoe die steun vorm moest krijgen. Adams was van mening dat de Verenigde Staten niet uitsluitend afhankelijk moesten zijn van Franse hulp. Een dergelijke positie gaf Frankrijk te veel invloed op het Amerikaanse beleid. Dat idee bestond niet alleen bij Adams. Ook in het congres waren stemmen opgegaan om te kijken of er geen zaken met de Nederlanders konden worden gedaan. Nederlanders smokkelden, eerder dan de Fransen, wapens, munitie en andere goederen naar de opstandelingen. Vooral Hollandse kooplieden hadden goed verdiend aan de Amerikaanse strijd. Het was voorstelbaar dat bij die kooplieden ook wel animo zou bestaan om een lening te vertrekken aan de jonge natie. Op termijn zou daar weer extra mee kunnen worden verdiend.

Het Amerikaanse Congres besloot, na lang overleg, om Henry Laurens te belasten met het onderhandelen met de Nederlanders. Het zou echter nog enige tijd duren voordat deze in Europa zou kunnen arriveren. In Parijs steeg inmiddels de spanning tussen Franklin en Adams, die niet wilde wachten op de komst van Laurens. Na een stevige ruzie vertrok Adams naar Nederland om te onderzoeken: "whether something might be done to render us less dependant on France".

Hij arriveerde met zijn beide zoons in de zomer van 1780 in de belangrijkste stad van de Republiek