Het studentenhuis was ook in Ver Huells tijd een veel voorkomend element in het Leidse straatbeeld. Tegenwoordig zijn ze te herkennen aan de nogal slechte staat van de kozijnen, de oude banken voor de voordeur en natuurlijk het onvermijdelijke bellenbord. De heer op deze tekening meent echter een studentenhuis te herkennen aan de hand van de benen die uit de ramen bungelen. Hij is in Leiden om een kamer voor zijn zoon te zoeken, maar attendeert zijn dochters op het studentenhuis: “he meisjes! Kijk nu es op, kijkt dan toch es, daar heb je nu studentenkamers met wezenlijke studenten erin.”

Zijn dochters blijken echter bijzonder geschokt te zijn door de aanblik van die ongegeneerd bungelende benen: “O foei papa! niets als benen”, en manen hun vader snel door te lopen. De meeste studenten in de negentiende eeuw huurden een kamer bij een hospita, die vaak tevens fungeerde als huishoudster. In de zeventiende eeuw woonden vrijwel alle studenten in de wijk rondom de Pieterskerk. In Ver Huells tijd waren ze echter in de hele binnenstad te vinden. En ook nu nog (ont)sieren studentenhuizen, net als hier op de Oude Singel, het straatbeeld.