De liederen van Suster Bertken

Introductie op de liedteksten 1-8

De gedichten zijn geciteerd naar de editie van Johanna Snellen uit 1924 (zie Enkele literatuurverwijzingen). Aan de kop van de tekst staat vermeld: 'Item dese lyedekens die hier nae volgen dye heeft suster Baertken selver ghedicht ende gemaect. dye welcke seer gheestelijc sijn ende ghenoechlic om te lesen'.

1: Met desen nyen iare laet ons ghedachtich sijn

Met desen nyen iare laet ons ghedachtich sijn,
Hoe god heeft wtvercoren een suver ioncfroukijn,
Seer schoon verciert van binnen
Met sijnre hoger minnen
Ende met geware oetmoedicheit.
Veel glorioser dingen so zijn van haer geschyet.

Doe die gloriose was in haer camerkijn,
So heeft haer ombevangen dye geware sonnen schijn.
Want god es neder ghecomen
Ende heeft tot hem ghenomen
Gheware menschelicheyt
Vander glorioser, die daer toe was bereyt.

Hi woude sijn geboren in wonderlijken schijn:
God ende mensch te gader, als een cleijn kindekijn.
Hi is dat licht der salicheyt,
Daer ons veel heyls wert van gheseyt,
Dat ons ontsteect van binnen;
Boven wise ende onderscheyt: geen hert en cant besinnen.

Staat op, mijn hoge vrolicheit, mijn siel ende al mijn cracht:
Hi naect, hi sel u comen, die ghy met suchten wacht.
Hi brenct u vrede ende vrolicheit;
Sijn claerheit heeft hi wt ghespreyt.
Ghevoelt sijn hete minne.
Geeft hem lof in ewicheit, hi is sonder beghin[nen].

Nu laet ons iubileren wt minnen doer verstant
Ende dat in veel manieren: de tijt is hier te hant.
Laet ons met iesum vrolic sijn;
Hi toont hem als een kindekijn
Seer sacht ende suet vol minnen.
Si en mogen des gevoelen niet, de leven naden sinnen.

Te leven naden sinnen, dat mogen wi so verstaen
Als idelheit te minnen, dye waerheit af te gaen.
Si moghen hem wel schamen,
Te dragen krijsten namen,
Die niet en sijn bereyt,
Jhesum na te volgen in vroude, in tegenheit.

Die haers eigen willen leven, niet en mogen verstaen,
Hoe ihesus leert van binnen, die hem zijn onderdaen.
Hi leerse in oetmoedicheit;
Hi gheeft hem licht ende onderscheyt;
Hi trectse in sijn minne.
Die vloeden sijnre soeticheyt, die vloyen hem al tijt inne.

Hij is alre eren wert, (men machs vol prisen niet)
De ons met hogen gaven so mildelijc voersiet.
Laet ons niet versagen,
Om sine minne te dragen
Verdriet ende tegenheit:
Hi heft ons van genaden een ewich rijc bereit.

Jhesus, gi moet sijn gemint boven alle gescapenheyt.
Ghi sijt dat alre beste goet, als ons waerheit seyt.
Siet aen mij domme ezelkijn;
Ic begeer een arme slaef te sijn,
U soete iock te dragen,
Dat mine arme dienstelicheit u altijt moet behagen.

Wie soude hier begeren eer, scat of groeticheit,
Daer ihesum onsen here wert in een cribbe gheleit?
Armoede, rou ende lyden groot
Heeft hi gedaen tot inder doot
Van sinen ionghen daghen.
Tis scande, dat wi in cleinre noot ons selven seer beclagen.