2: Mi quam een schoon geluyt in mijn[en] oren

Een ander liedeken

Mi quam een schoon geluyt in mijn[en] oren;
Mijn hert dat heeft hem op gerecht om vrolicheit te horen.
Wie iesus stem wil nemen waer,
Hi vint den vrede, - dat weet voerwaer -
Diemen niet en mach verstoren.

Ic heb ghehoert van wonderliker saken:
Die alle dinc gescapen heeft, die wilde hem selven maken
Ende werden een teder kindekijn;
Die heer in also crancken schijn
Soe woude hi ons ghenaken.

Die suver min heeft crachtelic getogen;
Want god zijn hoge mogentheit so minlic heeft gebogen
Ende aen nam van eenre maget puer
Gheware menschelike natuer.
Hi woude voer ons dogen.

Nu willen wi vander sueticheit voert horen.
Die heer als een cleyn kindekijn is vander maget gheboren,
Coninc der coningen ende heer der heeren,
God ende mensch, dats wonder meer.
Het was lange gheseyt te voren.

O reyne maghet ende moeder gods vercoren,
Onse heil ende ewige salicheit de is wt u geboren.
Wi sijn wel hooch mit u verblijt;
Want ghi een veynster der ghenaden sijt,
Die langhe was verloren.

Der engelen sanc was wonderlic te horen.
Doe god als een cleyn kindekijn glorioselic wert gheboren,
Met hogher claerheit ombevaen,
Dye moeder heeft hem ghebeden aen,
Sijn duve, sijn wtvercoren.

Die reine maghet is na[e]rre bi ghecomen;
Sy heeft met groter eerwaerdicheyt haren soon tot haer ghenomen.
Sy custen voer sinen heylighen mont;
Haer gheest die wert ter selver stont
In nyeuwer vroechde ghenomen.

Die moeder heeft haer kindekijn gewonden,
In snoden reynen doekelkijn seer sachtelijc ghebonden.
Si heeft hem in een cribbe gheleyt;
Alsoe den harderen was toe gheseit
Hebben si den heer ghevonden.

Dat kindekijn heft gescreit met sinen ogen;
Doe wert dat maechdelike hert moederlic bewogen;
Haer reine borsten boot si ter stont
Dat kindeken voer sinen heiligen mont
Met soeten mededogen.

Die heer heeft onse crancheit aengetogen
Om ons in ewiger ewicheit in glorien te verhogen.
Dit heeft sijn hoge minne gedaen.
Wie en sal dat niet ter herten gaen
Ende werden al bewogen?

Het gaet al boven reden ende sinnen.
Hoe vast dat wi gedrucket sijn in ihesus herte met minnen,
Dat mogen wi wel mercken openbaer,
Willen wi sijn wercken nemen waer
Van buten ende van binnen.

Wye iesus min van binnen can gesmaken,
Sijn hert dat sel hem opengaen ende grote vruechde maken.
Want iesus is altijt bereyt
Wt te storten sijn sueticheyt,
Als hem die reyne naken.

O milde heer, ick bidde u openbare,
Wilt van mi nemen dat herte mijn in desen nieuwen iare.
Ick gevet u mit allet sijn
En mach niet langer heeten mijn.
Het valt mi veel te sware.

         Elke veers weder sanck:

O iesu, oversoete kindekijn,
Ick begeer u al geheel te zijn,
Ic en mach niet langer heten mijn.