7: Nu hoert, ic sal ewnen nyen sanc beginnen
Een ander goet lyedeken
Nu hoert, ic sal ewnen nyen sanc beginnen:
Die min, dye min, si wil mi immer dwingen,
Dat ic mi hier verbliden sal
Ende ic bin hier beneden in een dal.
Ic hoep, ic sel de minne noch wel besinnen.
Den rou, den rou, daer sal icks mede beginnen:
Sy sal my werven also wael,
Der duven sanck te singen inden dael.
Nu sal mijn hertken vrolic sijn in liden.
Natuer, natuer, si wacht aen alle siden;
Sy laecht dat edel duyfken fijn;
Hier om so moet ic vroech in liden zijn.
Der duven sanc den singe ic int verborgen.
Hoe wel, hoe wel sal ic nu leren sorgen
Hyer beneden in dit dal.
Dat duyfken is beanxt[et] over al.
Nu hoert, ic sal der duven sanc begeven.
Die min, die min, si wil in vroechden leven
Ende singen metter nachtegael;
Dat sel die edel min verwerven wael.
Die mint, hy heeft in vrouden menich liden.
Nu hoert, nu hoert, waer sal de min verbliden?
In enen boemgaert wael ghedaen,
Daer sal die min die nachtegael verstaen.
Die nachtegael heeft suetelic gesongen.
Den clanc, den clanc heeft wonderlijc geclongen.
Nu is die min met rou bevaen;
Hoe selse nu den eersten slaep ontgaen?
Die min, si wil in vrouden altijt waken.
Natuer, natuer, ghi selt in vreden slapen;
Die min en can gerusten nyet:
Sy wil in vrouden clagen haer verdriet.
Der minnen vroude is liden ongemeten;
Den sanc, en can si nyet vergeten,
Hoe haer verhief die nachtegael;
Die minne sal ontsinnen altemael.
Die nachtegael, si sal den wech bereyden.
Die min, die min, si wil van henen scheyden
Over berch ende dal,
Daer si haer lief in vrouden vynden sal.
Die min, si heeft twee rode lichte wangen;
Die min, die min, si gruet haer lief met zangen.
Sy wert so vriendelic omme bevaen;
Nu is der minnen clagen al gedaen.
Dye min, si is vry, edel, wael gheboren.
Haer lyef, haer lyef, den heeft si wtvercoren.
Hi is so wonderlic gedaen;
Der minenn vroude en can geen hert verstaen.