Maria van Daalen

3: Een onontkoombaar denken

In 2003 verscheen de bundel met de uitbundige titel Yo! de liefde. De bundel bestaat uit drie afdelingen: 'sonnetten', 'oefeningen' en een 'verantwoording', waarin Van Daalen een overzicht geeft van de eerdere publicaties in tijdschriften van deze gedichten. De sonnetten zijn gedichten over de paradijslijke staat van de liefde:

De liefste heeft een kamer op het westen.
Ik zie de volle maan en hij verlicht
de witte muren en de man in dit gedicht
die mijn naam zegt, die mij kust.
(p. 12)

V ier jaar later verscheen De wet van behoud van energie (2007). De gedichten van Maria van Daalen geven in deze bundel een ander beeld te zien dan in de voorafgaande bundels. Een echt poezelige dichteres zal zij nooit worden, maar in De wet van behoud van energie waaiert haar palet opnieuw verder uit. De kaders voor haar poëzie worden even gemakkelijk gevormd door religieuze invloeden uit regionaal beoefende geloofspraktijken in Haïti en West-Afrika als door het Friese platteland. We komen figuren tegen uit heden (Kouwenaar, Jellema) en verleden (Hadewych, Van Gogh).

Het is meer een kenmerk van ontwikkeling en verkenning van mogelijkheden dan een blijk van besluiteloosheid of zwakte. 

Geloof is een onontkoombaar denken
waaraan de werkelijkheid, ontijdig
in zout en zweet moet zijn ontwrongen.

Maar dat is pas veel later.
Nu ademt nog een lelie zwaar na
onder het goud van een veeg zon.
(p. 57)