Geboren te 's-Hertogenbosch op 11 mei 1865
Overleden te Rotterdam op 21 juni 1925

Introductie

J.H. Leopold was behalve symbolistisch dichter een legende. Zo schreef collega Nijhoff over Leopold 'dat hij zich geheel teruggetrokken heeft uit het verkeer met mensen; dat hij op de Coolsingel, om niet herkend te worden, staan blijft en een krant voor zich openvouwt wanneer een kennis nadert; dat hij mensen niet ziet en niet groet en ieders nabijheid vermijdt' (Nijhoff, 1982, p. 310). Deze mythe paste wel bij zijn gedichten. Enerzijds was er het verlangen naar een metafysische eenwording met de omringende wereld, anderzijds was er de angst om buiten zichzelf te treden. Maar daarnaast was Leopold in de eerste plaats een dichter van liedjes en soepele en gul stromende regels, van welluidendheid en intimiteit.

Vanaf zijn tijdschriftdebuut in juni-juli 1893 ('Zes Christus-verzen') publiceerde hij regelmatig in hetzelfde tijdschrift De nieuwe gids, maar hij bundelde ze pas nadat een andere collega-dcihter, P.C. Boutens, ze in een uitgave had verzameld in 1912. De oplagen van zijn werk waren niet gering: de gedichtenbundel uit 1920 werd gedrukt in meer dan 2000 exemplaren, die overigens niet snel uitverkocht raakten. Als dichter timmerde hij niet hard aan de weg, als klassicus deed hij zijn werk ook vooral in stilte, maar hij publiceerde wel vertalingen van Marcus Aurelius en Epicurus. Hoewel Leopold na Verzen nog veel gedichten schreef, bleven zijn publicaties in boekvorm beperkt tot een paar titels: Cheops (1916) en Oostersch (1924). Daarnaast bestond echter een grote hoeveelheid ongepubliceerde en ook onvoltooide gedichten. Na zijn dood deden verschillende redacteuren een greep in deze nalatenschap en verschenen door hen bewerkte edities.

Zo teruggetrokken als de persoon Leopold was, zo mateloos populair was zijn werk onder collega's. Dichters als Willem Kloos, Herman Gorter, J.C. Bloem, P.N. van Eyck, A. Roland Holst en M. Nijhoff bewonderden en respecteerden zijn werk. Nijhoff stelde hem zelfs kandidaat voor de Nobelprijs voor literatuur - gekregen heeft hij die niet. Leopold was werkzaam was als leraar klassieke talen aan het Erasmiaans gymnasium in Rotterdam en werd ook door zijn leerlingen bewonderd: de dichteres Ida Gerhardt bewaarde dierbare herinneringen aan deze strenge leermeester. De stijl van Leopold was ondanks zijn symbolistische en klassieke achtergrond wel degelijk modern en werd driftig nagevolgd door de jongere garde moderne schrijvers.

- Klik voor een uitvergroting
J.H. Leopold (uit: Hulsker, 1970, ill. nr. 81)

- Klik voor een uitvergroting
Uitgeversmerk De Zilverdistel door K.P.C. de Bazel (uit: Cheops, 1916, voorplat)