Paul Crutzen werd geboren in Amsterdam op 3 december 1933. Hij deed examen HBS in 1951, maar omdat hij door zware koorts onvoldoende resultaat had behaald, kreeg hij geen beurs voor de universiteit. In plaats daarvan volgde hij de MTS. Van 1954 tot 1958 werkte hij als bruggenbouwer voor de gemeente Amsterdam en vervulde hij zijn dienstplicht.
Op vakantie in Zwitserland ontmoette hij de Finse Terttu Soininen, met wie hij in 1958 in het huwelijk trad. Het paar ging in Zweden wonen. Crutzen had het geluk een baan als computerprogrammeur te krijgen bij de vakgroep Meteorologie aan de universiteit van Stockholm, die op dat moment een van de beste onderzoeksinstellingen was op het gebied van weerkunde. Tot 1966 was hij betrokken bij een aantal projecten, met name op het gebied van numerieke voorspellingsmodellen.
In de tussentijd volgde hij colleges, en in 1963 behaalde hij zijn doctoraalexamen waarin hij de wiskunde, statistiek en meteorologie combineerde. Tot zijn spijt kon hij geen natuurkunde of scheikunde studeren, omdat hij niet de tijd had om practica te doen. Zodoende werd hij theoreticus.
Crutzens proefschrift behandelde de fotochemie van ozon in de atmosfeer, een onderwerp dat hij trouw is gebleven. In 1995 kreeg hij (samen met Sherwood Frank Rowland en Mario José Molina) de Nobelprijs voor Scheikunde voor zijn baanbrekende onderzoek naar het gat in de ozonlaag.
Literatuur
Das Ende des blauen Planeten? Der Klimakollaps: Gefhren und Auswege / Paul Crutzen et al (red.); Hrsg. von Paul Crutzen und Michael Müller. - München: Verlag C.H. Beck, 1990. – 272 p., ill.
Weer en klimaat: atmosfeer in verandering / Paul J. Crutzen en Thomas E. Graedel. - Beek: Natuur & techniek, 1996. – 192 p., ill.
Paul Crutzen op de website van Universiteit Utrecht
