Johannes Diderik van der Waals (1837-1923) kreeg in 1910 de Nobelprijs voor het onderzoek waar hij 37 jaar daarvoor op promoveerde: de gas- en vloeistoffase van stoffen. In 1880 formuleerde hij de 'wet van de overeenstemmende toestanden', waarin hij aantoonde dat de omvang van moleculen en hun onderlinge aantrekking (later bekend geworden als 'Van der Waals-krachten') effect hadden op stoffen in zowel de gas- als vloeistoffase.